ewaldmarggraff

Handige links

Het Monumentale pand Parva Domus letterlijk vertaald: 'om het volk van dienst te zijn'

Jarenlang stond het pand Parva Domus/ Domus Rosalia bij de ingang van Zionsburg leeg. ( rechts van de grote laan aan de Taalstraat) . Een leuke anekdote is dat op een herfstmiddag een oudere dame bij Ewald aan belde ik zat in de kleine salon en kon het gesprek volgen. De vrouw zei:"meneer vindt U het niet levensgevaarlijk ik reed met mijn auto langs het pand Parva Domus en ik zag dat de dakpannen los liggen. Dit is zeer gevaarlijk, dalijk vallen ze op de wagens. Toen zei Ewald : Mevrouwtje als ik op de weg rijd met mijn auto dan ga ik niet op dakpannen letten maar op de weg ik zou dan veel gevaarlijker bezig zijn, en klapte de deur dicht. Lachend kwam hij de salon binnen met zijn bekende uitspraak: Wat wil je nou, die pannen vliegen er zomaar niet vanaf. Wat ik wel even wil vermelden is dat niet alleen leegstand de oorzaak is van verloedering. Neem een leeg pand dat compleet is, dat kan er nog jaren staan. Maar als er ruiten ingegooid worden en de zinken dakgoten gestolen worden krijg je grote lekkages, rottingen en wat al niet meer. Ik ben niet van mening dat een leegstaand pand in enkele jaren een ruine is alleen door het leegstaan. Vernieling is volgens mij een grote reden van het versnellen van het verval. Eigenlijk had het pand wel degelijk historische waarde. Vanaf ongeveer 1620 woonde er de Adellijke familie van der Stegen. Nicolaas van der Stegen ( de jonge) was secretaris van Willem van Oranje. Hierdoor kreeg het pand lange tijd de bijnaam: 'den prince van Oranje'. In 1694 werd het pand een herberg met als eigenaar Yoost Heesmans. Tot ongeveer 1754 moet er alcohol gevloeid hebben. Tussen 1758 en 1776 wordt het pand opgesplitst in 2 woonhuizen. Te weten Parva Domus en Domus Rosalia. Eigenaren waren o.a. de Gemeente secretarissen Tholinx en van grinsven. Rond 1880 wordt het pand het bezit van Procuratiehouder Mr. Zouman die het in 1876 aan dokter Frans van Hal verkoopt. Tussen ongeveer 1900 en 1910 woont de bankier de la Court die het na een failliesement verkoopt aan Lodewijk Marggraff. Tijdens de tweede wereldoorlog werden de panden ernstig verwoest. De laatste verbouwing is van rond 1955, Ewald laat het opknappen en het pand krijgt een nieuw dak. Nadat Ewald gedwonen werd de panden op te knappen of te slopen koos hij voor het laatste. Volgens hem zou opknappen vele malen duurder zijn dan het pand waard was. Hem werd een bedrag van 100.00 gulden beloofd indien ewald het zou voor 1 april 1993 zou afbreken. Na afbraak heeft hij dit niet van de gemeente gekregen. Nee de verstandhouding was in en in triest tussen beiden. Burgemeester de Graaff had een brede glimlach toen hij van de sloop hoorde, ik vind het niet iets om trots op te zijn.

Vught in oude ansichten klik hier
Vught in oude ansichten klik hier
http://vughtinansichten.expertpagina.nl/